Nie pamiętam kiedy ostatni raz włączyłem w odtwarzaczu płytę, która swoim ciężkim hip hopowym brzmieniem zrzuciła mnie z krzesła. Nie pamiętam też kiedy ostatni raz słuchałem MC tak dobrze wbijającego się w rytm, zmieniającego flow niczym kameleon kolory (niektórzy uważają Perciego za pioniera tzw. fast rapu), mającego do opowiedzenia historie nierzadko bardziej interesujące niż całe zastępy tzw. story teller’ów. Gdy dołączymy do tego totalnie surowe, oparte na 3-4 sekundowych loopach, bity człowieka o wielu twarzach – Madliba, okaże się, że „Perseverance”, to bomba na którą czekać trzeba było, niestety, naprawdę długo.

Wielu słuchaczy zapewne nie zdaje sobie sprawy, iż Percee siedzi w hip hopie od lat, a w zasadzie od początku jego istnienia. Po wielu miesiącach młodzieńczej fascynacji przyszedł czas na debiut. W ’88 pojawił się jego pierwszy dwunastocalowy singiel pod tytułem “Let The Homicides Begin”. To właśnie wtedy Percee trafił do szerszego grona odbiorców. W latach ’90 P wycofał się jednak z rap biznesu. Zaczął pracować jako menedżer, wydając sporadycznie słabo rozreklamowane single. W ten sposób ominęła go możliwość osiągnięcia sukcesu w tzw. złotej erze hip hopu. W końcu nadszedł rok 2003 kiedy to Egon wraz PB Wolfem spotkali Perciego w NYC. Szefowie Stones Throw szybko doszli do porozumienia z utalentowanym MC czego konsekwencją były jego gościnne udziały na płycie Wildchilda i Jaylib, a docelowo płyta „Perseverance”.

Po trzech latach ciężkiej pracy na półkach sklepowych pojawił się krążek, który stanowi punkt wyjściowy dla Perciego. Przedstawia go jako bardzo technicznego mistrza ceremonii, mocno związanego ze sposobem wypowiadania całych fraz. Ciężko wyłapać choćby jeden wers, w którym P wyszedłby poza ramy rytmu. Do tego raper bawi się słowami niczym żongler piłeczkami - odwracając, przerzucając i zmieniając na własny użytek poszczególne wyrazy. „Perseverance” to jednak nie tylko wokalne popisy rapera. P świetnie opowiada złożone, interesujące, uliczne historie, w których nie brak elementów bragga. Przy tym nie popada w schemat i nie serwuje historii względem siebie analogicznych.

Równie silnym punktem całej produkcji jest muzyka przygotowana przez jednego z najciężej pracujących producentów na scenie. Madlib wybrał podkłady mocno wykorzystujące membrany w głośnikach. Linia basowa na „Perseverance” zachwyciłaby nie jednego fana poruszania się po mieście samochodem z otwartymi szybami. Smaczku dodaje prosto ułożona perkusja i krótkie loopy, przypominające najlepsze lata hip hopu tworzonego właśnie według takiej formuły. Percee P w połączeniu z Madlibem, to forma kontynuacji tego czego Ottis dokonał z MF Doomem. Jest to jednak płyta o charakterze bardziej ulicznym, a sam Percee to całkowicie inny MC niż MF. Więcej u niego porządku i zorganizowania. Słuchając krążka wydaje się jakby każdy wers był układany z chirurgiczną precyzją.

Zaryzykuje stwierdzeniem, iż „Perseverance” ma szansę zdobyć w tym roku czołową pozycję jeżeli chodzi o szeroko rozumianą muzykę hip hopową. Na pewno jest to udany powrót do starej szkoły rapowania, w której MC stara się jak najlepiej połączyć techniczne popisy z ciekawym przekazem.

GUO